Mospërfshirje e shoqërisë civile në vendimmarrje

Në përgjithësi, tek ne vazhdohet me një vendimmarrje të njëanshme apo të centralizuar dhe pa pjesëmarrjen institucionale aktive të shoqërisë civile si palë. Kjo ndodh pothuajse me tërë ministritë, deri dhe në Parlament. Kur ndodh diçka shqetësuese, është bërë “zakon” të bëhet lobing nga OJF-të për t’u marrë në konsiderate mendimi, siç ndodhi me Vlorën, në vend që të ndodh e kundërta, që OJF-të apo shoqëria civile të merren paraprakisht dhe institucionalisht në konsideratë. Mehmet Meta kordinator i grupimit "Ekolevizja" © Ekolevizja Por le të flasim këtu për Ministrinë e re të Mjedisit, themi të re sepse ajo tashmë ka ndryshuar status, nga një dikaster supervizues i zbatimit të politikave dhe efekteve të tyre mjedisore është tashmë vetadministruese e burimeve kryesore natyrore të vendit. Ajo ka marrë përsipër apo i janë dhënë edhe administrimi i burimeve natyrore më të rëndësishme të vendit, pyje, ujëra, peshkim, dhe si e tillë harton dhe menaxhon dhe politikat sektoriale për këtë qëllim. Ndonëse nënshkruhen apo ratifikohen konventa ndërkombëtare dhe memorandume partneriteti, si konventa e Aarhus-it (e drejta e informimit e publikut) apo shumë e shumë konventa të tjera nga parlamenti, përsëri vazhdohet me ritualin e vjetër “të lënies në letër” të tyre dhe moskonsiderimit apo injorimit të shoqërisë civile dhe tërë publikut në informim, transparencë dhe vendimmarrje. Dhe si pasojë vjen pastaj dhe merren vendime, si: për TEC-in dhe AMBO-n etj., dhe çohen në këmbë të gjithë e s’e zgjidhin dot (?!). Ndërkohë, vazhdon tradita e nosvlerësimit institucional apo lënies mënjanë të shoqërisë civile me mospjesëmarrjen e saj dhe respektivisht të rrjetit të shoqatave mjedisore që si në gjithë praktikat e vendeve të tjera, duhet të merren në konsideratë dhe të ftohen rregullisht në vendimmarrje, pra të informohet publiku rregullisht për ecurinë e vendimeve dhe të politikës që ndiqet. Kur vendi synon të anëtarësohet në BE, kjo duket sa paradoks, aq dhe me pasoja për mjedisin dhe burimet natyrore shqiptare, të cilat janë burime bazat potenciale të zhvillimit të vendit tonë. Dhe këtu nuk përligjet më ky qëndrim autoritar ende i centralizuar i kësaj Ministrie, se pastaj pasojat do t’i vuante gjithë publiku. Në këtë këndvështrim, do të ishte e dobishme për t’u ndjekur më mirë institucionalisht nga administrata e kësaj Ministrie, dhe për të thithur dhe inputet e nevojshme në vendimmarrje, nënshkrimi i memorandumeve të mirëkuptimit apo të partneritetit dhe përmes së cilës aktet e saj do të ishin më të arrira dhe si rrjedhojë përfitohet dhe ai që quhet “feed-back”-u i përfundimeve. Lëvizja mjedisore është bashkuar tashmë në një rrjet apo grupim ( ku janë jo pak por rreth 25 shoqata mjedisore aktive) multiekspertiza e të cilave do të ishte një ndihmesë më efektive dhe e dobishme për vendimmarrjen dhe shmangien e impakteve apo sfidave negative që shpesh shoqërojnë zhvillimin tonë me pasoja për ekonominë dhe vendin, në përgjithësi, dhe mjedisin, në veçanti. Mehmet Meta Koordinator i grupimit "Ekolevizja"

Komentet e përdoruesve